Οι τελευταίες συναντήσεις περιέλαβαν αναγνώσεις αποσπασμάτων βιβλίων από την σχολική βιβλιοθήκη, με βάση τα ενδιαφέροντα των μαθητριών. Παράλληλα, προτάθηκε να δημιουργήσει κάθε μία ένα έργο (κείμενο, ποίημα, ζωγραφιά, αφίσα) εμπνευσμένο από τις συναντήσεις μας και την θεματολογία του προγράμματος.
Η πρώτη δημιουργία ανήκει στην Βαλεντίνα Βλαντιμίροβα:
"Η παλιά κιθάρα"
Η παλιά κιθάρα στεκόταν γερμένη στον τοίχο του παππού. Ηχούσε μόνο όταν την άγγιζε ο ίδιος. Ήταν διαφορετική από τις μοντέρνες. Το ξύλο της είχε ζεστό χρώμα κι εκεί, χαραγμένο μέσα στο σκάφος φαινόταν ένα όνομα όχι πολύ καθαρά, ίσα ίσα που το έβλεπες.
Ο Θάνος την είχε βρει στο πατάρι, τυλιγμένη με ένα παλιό σάλι. Τη χάιδεψε και την ένιωσε να "μιλά".
"Ήταν του προπάππου σου", του είπε ο παππούς. "Με αυτή έπαιζε στις γειτονιές, με ρεμπέτικα τραγούδια της αγάπης και της ξενιτιάς".
Ο Θάνος άκουγε με δέος. Έπαιζε κιθάρα από παιδί, αλλά ποτέ δεν είχε φανταστεί πως η μουσική του συνδεόταν με το παρελθόν του με τόσο βαθύ τρόπο.
Η ιστορία του τον συγκίνησε. Το ίδιο βράδυ την κούρδισε απαλά. Παρότι τα τάστα είχαν φθαρεί, οι χορδές αντιστάθηκαν. Σιγά σιγά άρχισε να παίζει ένα σκοπό που δεν ήξερε πως ήξερε. Σαν να του ψιθύριζε η κιθάρα.
Η γιαγιά βγήκε από την κουζίνα και δάκρυσε. "Αυτό το έπαιζε ο πατέρας μου όταν ήμουν παιδί..."
Από εκείνη την ημέρα, ο Θάνος έπαιζε κάθε απόγευμα στην πλατεία του χωριού. Κόσμος μαζευόταν γύρω του. Νέοι, ηλικιωμένοι. Κάποιοι τραγουδούσαν. Άλλο έκλαιγαν σιωπηλά.
Κι έτσι, η κιθάρα έγινε γέφυρα. Ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Με νότες για ξενιτιά, ρίζες και ελπίδα.
"Μερικές μνήμες δεν γράφονται σε βιβλία", σκέφτηκε. "Γράφονται στις χορδές".
Συνεχίζει η Χαρά Γκιτσίδη με κάποιες σκέψεις:
Φαντάσου η ζωή σου να κοστίζει λιγότερο από ένα χαρτί των 25 λεπτών...
Φαντάσου κάθε δάκρυ που κύλησε από αυτά τα ταλαιπωρημένα μάτια γεμάτα αποστηθίσεις, να κοστίζει λιγότερο από ένα βαθμό...
Φαντάσου να καθορίζεσαι μόνο από μερικά κεφάλαια ενός βιβλίου παρά από τις ιδέες και τα χαρίσματά σου...
Φαντάσου να ζεις και να συνυπάρχεις σε μια κοινωνία με ανθρώπους που απλά πέρασαν επειδή είχαν λεφτά για φροντιστήρια...
Φαντάσου να ζεις σε μια κοινωνία που σε καθορίζει μόνο από ένα χαρτί...
Η Δήμητρα Τσιτιρίδη ακολουθεί λέγοντάς μας:
"Η βιβλιοθήκη μας: το τραπέζι των (σχεδόν) σοφών
Η σχολική μας βιβλιοθήκη ήταν ένας χώρος γεμάτος βιβλία, ησυχία… και μια μεγάλη τραπεζάρα στο κέντρο που θύμιζε συμβούλιο μυστικών πρακτόρων. Εκεί καθόμασταν γύρω γύρω —όχι για να σώσουμε τον κόσμο, αλλά για να μοιραστούμε ιστορίες, γέλια και πολλά αστεία.
Δεν διαβάσαμε ακριβώς τα βιβλία… αλλά διαβάσαμε τα δικά μας πράγματα. Κείμενα, σκέψεις, και φυσικά τα επικά ομαδικά ποιήματα που φτιάχναμε όλοι μαζί (όχι πάντα με ομοιοκαταληξία, αλλά πάντα με φαντασία).
Η καθηγήτρια ήταν πάντα εκεί με όρεξη και χαμόγελο —κι εμείς πάντα εκεί με δημιουργία και καλή διάθεση.
Μπορεί να μην ξεσκονίσαμε τα ράφια, αλλά φτιάξαμε κάτι πιο σημαντικό: μια παρέα που ένιωσε άνετα να εκφραστεί.
Κι αυτό αξίζει να γραφτεί."
Επόμενη η Μαργαρίτα Στεφανοπούλου:
"Ανοίγω το βιβλίο και η μυρωδιά του φρεσκοτυπωμένου χαρτιού τρυπώνει στα ρουθούνια μου μια γνώριμη, σχετικά μυρωδιά. Καθώς ψάχνω να βρω τον σελιδοδείκτη μου, αναρωτιέμαι… Σε ποιον φανταστικό κόσμο θα με ταξιδέψει; Θα μου αρέσει η πλοκή, οι χαρακτήρες; Ίσως να γίνει το καινούριο μου αγαπημένο βιβλίο ή ίσως και όχι. Επιτέλους τον βρήκα! Αρχίζει η ανάγνωση.
Μετά από ώρες συνειδητοποιώ ότι από πρωί έχει πάει μεσημέρι. Τρώω και ταυτόχρονα διαβάζω. Μαζεύω την κουζίνα και ταυτόχρονα διαβάζω. Αυτό μου αρέσει σε ένα βιβλίο: να σε παρασέρνει τόσο πολύ που να ξεχνάς ότι διαβάζεις να κάνεις, δηλαδή, βουτιά στην ιστορία."
Να και η Ζέτα Μπαντή με τις σκέψεις της:
"Ήρθε το καλοκαίρι και όλα θα ξεχαστούν.. Η ομάδα της βιβλιοθήκης όμως ποτέ. Δεν ήταν αυτό που περιμέναμε καμία μας πολλές χαρές,συζητήσεις και διάφορα άλλα που δεν θα πρέπει να μαθευτούν γιατί θα μείνουν εκεί. Όσοι ήρθανε το ζήσανε μία ομάδα αστεία ευτυχισμένη χωρίς παρεξηγήσεις και σκέτη αγάπη μεταξύ μας και με τους καθηγητές... Ήταν σαν ένα μικρό βιβλίο με τις σελίδες του και αυτά που το κάνουνε ζωντανό και τώρα γράφουμε την τελευταία σελίδα με τις εμπειρίες όλων μας."
